Η ώρα του διαβόλου!

Η ώρα του διαβόλου!

Θα ήθελα να σας διηγηθώ μια μικρή ιστορία...

Όχι, δεν πρόκειται για μια ιστορία που σκέφτηκα ο ίδιος. Δεν είναι προϊόν μυθοπλασίας, παρά ολότελα αληθινή. Περισσότερο είναι μια καταγραφή ενός παράξενου, ολιγόλεπτου, αλλά ιδιαιτέρως έντονου περιστατικού. Όσοι διαβάζετε ήδη, μην αντιδράσετε και προσπαθήστε να φανείτε ψύχραιμοι αν τα γραφόμενα μου σας θυμίσουν κάτι ανάλογο...

Βρισκόμουν στο σπίτι και καθώς η ώρα ήταν ήδη προχωρημένη, αποφάσισα να πάω για ύπνο. Ξάπλωσα, άνοιξα για μερικά λεπτά το κινητό μου για μια τελευταία δικτυακή ενημέρωση στα social media και γύρισα πλευρό για να βρω την αναπαυτική στάση μου στον ύπνο. Η ώρα ήταν 2:38 π.μ.

Σκύλοι είχαν εδώ και λίγα λεπτά αρχίσει να αλυχτούν μέσα στην νύχτα. Ήταν τόσο έντονο και τόσο ανατριχιαστικό, που με έκανε να ξυπνήσω από τον ύπνο μου. Ξάφνου, μεγάλος σκυλοκαυγάς ξεκίνησε, μιας και αγέλη αδέσποτων σκυλιών κατέφθανε προς την γειτονιά, κάνοντας αισθητό τον ερχομό τους με τα εκνευρισμένα γαβγίσματα τους από μακριά. Ο καβγάς που κράτησε για κάμποση ώρα, η αλήθεια είναι ότι δεν κοίταξα το ρολόι, διεκόπη κάποια στιγμή από νιαουρίσματα γατών, που εντελώς ξαφνικά έκαναν αισθητή την παρουσία τους. Ξέρετε, εκείνα τα νιαουρίσματα αργά το βράδυ που κάνουν το δέρμα σου να μπιμπικιάζει από ανατριχίλες. Ήταν σχεδόν σαν ανθρώπινες φωνές, σαν κραυγές βασανισμένων ψυχών που περιφέρονταν άσκοπα μέσα στις σκοτεινές και ήσυχες γειτονιές.

Η ένταση της στιγμής συνεχίστηκε και κορυφώθηκε, με ένα περιστατικό, το οποίο πραγματικά με κάνει να αναρωτιέμαι για το πόσο τυχαίο μπορεί να ήταν σε εκείνο το σημείο, σε εκείνη την χρονική στιγμή. Ένα αυτοκίνητο, όπως έκρινα από τον ήχο του πρέπει να ήταν μεγάλου κυβισμού, σταμάτησε απότομα σχεδόν κάτω από το σπίτι μου. Η κούραση μου ήταν αρκετή, για να με κάνει να σηκωθώ από το κρεβάτι μου και να κοιτάξω κάτω στον δρόμο τι συνέβαινε. Κάποιος μέσα από το αυτοκίνητο, πετάγεται έξω στον δρόμο και με εξοργισμένο τόνο στην φωνή του, αρχίζει να ουρλιάζει και να βρίζει, ξεστομίζοντας απειλές, καθώς μιλούσε στο κινητό του. Υποθέτω ότι ήταν ο οδηγός, μιας και κλείνοντας το τηλέφωνο, υπό την απειλή οτι "πάει από εκεί" για να βρει κάποιον, το αμάξι γκάζωσε μανιασμένα και εξαφανίστηκε μέσα στην νύχτα, αφήνοντας έναν ολοένα και μικρότερο θόρυβο καθώς απομακρυνόταν.

"Τι να έγινε τώρα", αναρωτήθηκα και γύρισα πλευρό προσπαθώντας να συνεχίσω τον ύπνο μου.

Μάταια όμως, μιας και η "χορωδία" από το σχεδόν μακάβριο κρεσέντο των νιαουρισμάτων, από τις γάτες που είχαν μαζευτεί στην περιοχή, κορυφώθηκε ξανακάνοντας το κορμί μου να αναρριγήσει μέσα στην νύχτα. Δεν πρέπει να είχε περάσει ούτε λεπτό, όταν ταυτόχρονα με τα νιαουρίσματα, άρχισα να ακούω από λίγο πιο μακριά και τα γαβγίσματα σκύλων. Ήταν σαν να επρόκειτο για ένα διαγωνισμό, μια αναμέτρηση ανάμεσα σε αυτά τα δύο είδη ζώων, που απ' ότι λένε έχουν διαίσθηση, κάνοντας την αντίδραση τους μέσα στην νύχτα, ένα σχεδόν... μεταφυσικό συμβάν!

Η αλήθεια είναι ότι άρχισα να το σκέφτομαι, μιας και αρκετά γεγονότα είχαν συμβεί μαζεμένα στην γειτονιά μέσα σε λίγα λεπτά. Γάτες και σκύλοι θρυμμάτιζαν, με το θανατερό τους τραγούδι, το εύθραυστο γυαλί της νυχτερινής ησυχίας και ένα παράξενο περιστατικό "συσσωρευμένης οργής" με τον οδηγό του αυτοκινήτου, το έκαναν να φαντάζει ακόμα πιο παράξενο και λιγότερο "τυχαίο" μέσα στις σκέψεις μου. Οι αδέσποτες αγέλες συνέχιζαν καθ' όλη την διάρκεια το "soundtrack των σκέψεων μου", όταν ξάφνου, κάτι ακόμα έμελλε να προστεθεί στην απόκοσμη διατάραξη της περιοχής.

Αν τον οδηγό του προηγούμενου συμβάντος τον χαρακτήρισα για "συσσωρευμένη οργή", κάποιον άλλον, που και πάλι "έτυχε" να περνάει από το ίδιο σημείο, λίγα μόλις λεπτά μετά, θα τον χαρακτήριζα για "συσσωρεύμενο θυμό". Έντονη συνομιλία στο κινητό, καθώς προχωρούσε και κοντοστέκονταν στον δρόμο. Η αλήθεια είναι ότι δεν μπόρεσα να καταλάβω τι ακριβώς έλεγε, μιας και προσπάθούσε από την μία να μην κάνει ξεκάθαρο τον διάλογό του, από την άλλη δεν μπορούσε όμως να μειώσει την ένταση της απόγνωσης και του θυμού στα λόγια του. Προχώρησε και κοντοστάθηκε για μερικά λεπτά, μέχρι που και αυτός χάθηκε, συνεχίζοντας τον δρόμο του, μέσα στην νύχτα.

Προσπαθώντας να ηρεμήσω το μυαλό μου από όλο αυτό που συνέβαινε, σκέψεις και απορίες άρχισαν να με περιτριγυρίζουν. Θρύλοι, δοξασίες, αστικοί μύθοι, μεταφυσικά φαινόμενα, σκιές, αρνητική ενέργεια, έγιναν όλα ένα κουβάρι μέσα στο ταραγμένο κεφάλι μου. Τι μπορεί να συνέβαινε; Επρόκειτο απλά για ένα παιχνίδι των πιθανοτήτων, το οποίο είχα μεγαλοποιήσει ή ήταν κάτι που εκείνο το βράδυ, στην συγκεκριμένη τοποθεσία, δημιούργησε ένα σημείο "ειδικού ενδιαφέροντος" στο οποίο το "τυχαίο" και η "σύμπτωση" δεν ανταποκρίνονταν στους ορισμούς τους;

Κοίταξα το κινητό μου για να δω τι ώρα είχε πάει. Πραγματικά, δεν είχε περάσει πολύ ώρα από την στιγμή που είχα πέσει για ύπνο. Η ώρα ήταν 3:07 π.μ. Άλλο ένα αναπάντεχο στοιχείο που δεν είχα φέρει στο μυαλό μου, μέχρι εκείνη την στιγμή, με έκανε να νιώσω κάπως άβολα. Ως γνωστόν, υπάρχει η δοξασία ότι, η ώρα 3:00 π.μ, είναι και η λεγόμενη "ώρα του διαβόλου" (στα αγγλικά ως devil's hour ή witching hour). Πρόκειται για έναν θρύλο, κατά τον οποίο, στις ώρες γύρω από τις 3 τα ξημερώματα, αλλά με αποκορύφωμα αυτή την ώρα, συμβαίνουν πολλά παράξενα και μεταφυσικά γεγονότα.
Πολλά "τυχαία" γεγονότα μαζεμένα στην μικρή, ήσυχη γειτονιά μας, σκέφτηκα εκείνη την στιγμή και αμέσως οι γάτες ξανάρχισαν πάλι το ανατριχιαστικό τους κάλεσμα (ή την προειδοποίηση;) μέσα στην νύχτα.

Ένας γείτονας από κάποια διπλανή πολυκατοικία, βγήκε εκείνη την στιγμή στο μπαλκόνι του και με μια φωνή που τάραξε την ατμόσφαιρα, κατάφερε να σταματήσει μια και καλή την θρηνωδία των συμπαθέστατων κατά τ' αλλά αιλουροειδών! Πήρα για λίγα λεπτά το κινητό στα χέρια μου, προσπαθώντας να ξεχαστώ στον δικτυακό κόσμο των social media...

Τι μπορεί να ήταν όλο αυτό που είχε συμβεί; Έκλεισα τα μάτια μου και δεν άργησα να ξαναβουτήξω μέσα στα ονειρικά πεδία του βασιλείου του Μορφέα...